wielkość czcionki -> 
wysoki kontrast -> 
Działalność poselska
Wystąpienia sejmowe
Posiedzenie nr 56 w dniu 29-04-2026 (2. dzień obrad)
Szanowna Pani Marszałek! Panie Ministrze! Przepraszam, ale tak mnie zszokował kolega, mówiąc, że koalicja nie obsadza politycznie spółek, że chwilę musiałem odsapnąć. I tak popatrzyłem, że przedstawiciele powiązani z PSL to: Dariusz Gajda, wiceprezes zarządu PKO SA, kandydat z list Trzeciej Drogi w wyborach samorządowych, Karol Bielski, członek Rady Nadzorczej PKP TELKOL, aktywny działacz PSL, kandydat do Sejmu, uzyskał 737 głosów, Łukasz Goliński, członek Rady Nadzorczej PGZ Stocznia Wojenna...
(Poseł Sławomir Ćwik: Do rzeczy, panie pośle.)
...startował z krakowskiej listy Trzeciej Drogi, Krzysztof Marwiński... Idźmy do ugrupowania pana Hołowni, który miał ważne hasło o odpartyjnieniu.
(Poseł Danuta Jazłowiecka: Na temat.)
Piotr Szymanek, wiceprezes zarządu Energa SA, wcześniej w radzie nadzorczej, radca prawny, który startował z listy Trzeciej Drogi w okręgu warszawskim. Andrzej Sadowski, członek Rady Nadzorczej PGE Polska Grupa Energetyczna, ekspert gospodarczy partii Polska 2050. Michał Gniatkowski, członek Rady Nadzorczej Enea, startował do sejmiku z list Trzeciej Drogi, Polska 2050.
(Poseł Małgorzata Pępek: Na temat.)
Emil Rojek związany z Polską 2050...
Wicemarszałek Monika Wielichowska:
Panie pośle, ja pana bardzo przepraszam, ale w swoim wystąpieniu odbiega pan od przedmiotu obrad określonego w porządku dziennym. Przywołuję pana do rzeczy. Myślę, że będzie pan miał wiele innych okazji, aby o tym porozmawiać z posłami albo nawet tutaj wystąpić. Ale teraz chciałabym, abyśmy rozmawiali o sztucznej inteligencji, bo o tym rozmawiamy. Bardzo proszę.
(Poseł Grzegorz Napieralski: Ale pan poseł nie wie, co to sztuczna inteligencja.)
Poseł Jarosław Sachajko:
Pani Marszałek! Oczywiście, po słowach pana posła Ćwika, który po prostu łgał z tej mównicy, musiałem podać chociaż tylko kilka przykładów z ugrupowania, z którego startował. (Gwar na sali)
(Poseł Włodzimierz Skalik: Pan poseł skorzystał ze sztucznej inteligencji.)
(Poseł Mariusz Krystian: On tak zawsze łże.)
Wysoko Izbo! Przedłożony projekt ustawy o systemach sztucznej inteligencji dotyczy sprawy, której państwo nie może już ignorować. Sztuczna inteligencja nie jest dziś całkowitą ciekawostką technologiczną. To narzędzie wykorzystywane w administracji, biznesie, edukacji, finansach, medycynie, mediach, marketingu, rolnictwie i codziennym życiu obywateli.
Projekt określa m.in. organizację nadzoru nad rynkiem systemów sztucznej inteligencji, postępowania w sprawach naruszeń, akredytację jednostek oceniających zgodność, działania wspierające rozwój sztucznej inteligencji oraz zasady nakładania kar administracyjnych.
Co do zasady regulacja jest potrzebna. Dzisiaj w Internecie coraz częściej nie wiemy, co jest prawdą, co manipulacją, co deepfejkem, co zostało w całości wygenerowane przez sztuczną inteligencję. Obywatel ma prawo do ochrony przed oszustwem, dezinformacją i fałszywymi treściami. Ale nie możemy popełniać drugiego błędu. Nie możemy tak uregulować sztucznej inteligencji, aby zdusić przedsiębiorców, twórców, start-upy, naukowców i polskie firmy technologiczne. Jeżeli stworzymy system nadmiernie biurokratyczny, kosztowny i oparty głównie na sankcjach, to zbudujemy barierę, którą pokonają tylko najwięksi zagraniczni gracze. Trzeba powiedzieć jasno - wśród najlepszych narzędzi sztucznej inteligencji trudno dziś znaleźć rozwiązania polskie, a nawet europejskie. A to powinno być dla nas ostrzeżeniem.
Sztuczna inteligencja to przyszłość ograniczania kosztów, automatyzacji pracy, poprawy efektywności usług publicznych, diagnostyki, produkcji, transportu, energetyki, rolnictwa i bezpieczeństwa. Jeżeli Europa będzie wyłącznie regulować, a inni będą tworzyć technologie, będziemy płacić za cudze rozwiązania, zamiast budować własne kompetencje.
Polska nie może być tylko rynkiem zbytu dla amerykańskich albo azjatyckich systemów sztucznej inteligencji. Musimy mieć ambicję tworzenia własnych narzędzi, modeli, firm i zaplecza naukowo-technicznego. Dlatego potrzebujemy równowagi. Tak - dla ochrony obywateli przed manipulacją, dyskryminacją, fałszywymi treściami i niebezpiecznymi systemami. Tak - dla jasnych zasad odpowiedzialności i przejrzystości tam, gdzie sztuczna inteligencja wpływa na prawa człowieka, decyzje administracyjne, dostęp do usług czy bezpieczeństwo. Ale jednocześnie nie - dla nadmiernej biurokracji. Nie - dla kar i obowiązków, które odstraszają małe firmy. Nie - dla regulacji, które sprawią, że innowacje będą powstawały poza Polską.
To ustawa potrzebna, ale musi być stosowana rozsądnie. Państwo powinno chronić obywateli, ale także wspierać rozwój, kontrolować nadużycia, ale nie karać samej innowacji. Sztuczna inteligencja może być zagrożeniem, ale jest też ogromną szansą. Od jakości tej regulacji zależy, czy Polska tę szansę wykorzysta. Dziękuję.
« Przebieg posiedzenia
Posiedzenie nr 56 w dniu 29-04-2026 (2. dzień obrad)Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Chciałbym zapytać, jakie zabezpieczenia mają chronić mieszkańców przed tym, aby decyzje o przestrzeni nie zapadały głównie w negocjacjach między gminą a dużym inwestorem? Czy ZPI nie stanie się furtką dla dużych inwestorów do negocjowania przestrzeni publicznej ponad głowami mieszkańców? Dziękuję.
Posiedzenie nr 56 w dniu 29-04-2026 (2. dzień obrad)Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Panie Ministrze! Przedłożony projekt zmian w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy ocenić umiarkowanie pozytywnie - nie dlatego że propozycje w tym projekcie są słabe, ale dlatego że całość idzie w kierunku, który może jeszcze bardziej skomplikować i tak już przeciążony system planowania przestrzennego. Polska od lat zmaga się z chaosem przestrzennym, rozproszoną zabudową, presją deweloperską, przeciążeniem infrastruktury i konfliktami między mieszkańcami, samorządami oraz inwestorami. W takiej sytuacji potrzebujemy prawa prostego, przewidywalnego i dobrze chroniącego interes publiczny. Tymczasem ten projekt dokłada kolejne wyjątki, kolejne terminy, kolejne procedury i kolejne mechanizmy szczególne. Szczególne wątpliwości budzą przepisy dotyczące zintegrowanych planów inwestycyjnych. Z jednej strony mogą one przyspieszyć część inwestycji, jednak z drugiej strony rodzą poważne ryzyko, że planowanie przestrzenne będzie coraz bardziej przesuwane z poziomu realnej debaty publicznej na poziom negocjacji między gminą a inwestorem. Jeżeli inwestor może pokrywać koszty procedury, jeżeli umowa urbanistyczna ma określać zobowiązania stron, jeżeli zintegrowany plan inwestycyjny staje się narzędziem szybkiego procedowania nad konkretnymi zamierzeniami, to trzeba zapytać, kto w tym wszystkim będzie silniejszy: mieszkaniec, rada gminy, lokalna wspólnota czy duży inwestor z zapleczem prawnym, finansowym i eksperckim. Projekt przewiduje także możliwość nakładania obowiązku przedstawienia koncepcji urbanistyczno-architektonicznej i wizualizacji inwestycji. To może brzmieć dobrze, ale w praktyce może oznaczać kolejne koszty i bariery dla mniejszych inwestorów, lokalnych przedsiębiorców, właścicieli gruntów czy rolników, którzy nie mają sztabu doradców. Niepokojące jest również ciągłe przesuwanie terminów reformy planistycznej. Jeżeli państwo po raz kolejny zmienia daty, przepisy przyjściowe i harmonogramy, to pokazuje, że cały system został przygotowany bez właściwej oceny możliwości gmin, zwłaszcza małych samorządów. Dlatego ten projekt nie daje wystarczającej gwarancji wzmocnienia ładu przestrzennego. Może natomiast zwiększyć przewagę dużych inwestorów, skomplikować sytuację mniejszych właścicieli i przerzucić kolejne obowiązki na gminy. W planowaniu przestrzennym nie chodzi tylko o szybkość inwestycji. Chodzi o jakość życia mieszkańców, ochronę własności, dostęp do infrastruktury, bezpieczeństwo prawne i odpowiedzialność za przestrzeń na lata. Ten projekt tych obaw nie rozwiewa. Dziękuję.
Posiedzenie nr 56 w dniu 29-04-2026 (2. dzień obrad)Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Mam trzy pytania: Czy rząd przewiduje dodatkowe środki finansowe na realizację tej ustawy? Czy dodatek specjalny dla kuratorów będzie realnym wsparciem finansowym, czy będzie tylko przepisem na papierze, skoro ma być wypłacany w ramach obecnych środków? Kiedy rząd przedstawi rozwiązania dotyczące realnych problemów kuratorów, czyli przeciążenia pracą, bezpieczeństwa w terenie wynagrodzeń i liczby etatów? Dziękuję.
Posiedzenie nr 56 w dniu 29-04-2026 (2. dzień obrad)Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Rozpatrywany projekt ustawy o zmianie ustawy o kuratorach sądowych ma przede wszystkim charakter porządkujący i organizacyjny. Dotyczy m.in. legitymacji służbowych kuratorów zawodowych, kuratorów społecznych i aplikantów kuratorskich, zasad ich wydawania, wymiany, zwrotu oraz utraty. Projekt przewiduje także zmiany dotyczące dodatków specjalnych, komisji egzaminacyjnych i kwestii aplikacji kuratorskich. Kierunek tej regulacji można ocenić pozytywnie. Kurator sądowy wykonuje zadania niezwykle wrażliwe. Wchodzi w środowiska rodzinne, pracuje z osobami skazanymi, nieletnimi, rodzinami w kryzysie, osobami często znajdującymi się w bardzo trudnej sytuacji życiowej. Dlatego jasne, jednolite i bezpieczne identyfikatory kuratora są potrzebne zarówno obywatelom, jak i samemu kuratorowi. Dobrze, że projekt przewiduje ustawowe uregulowanie legitymacji służbowych. Obywatel powinien mieć możliwość sprawdzenia, czy osoba przedstawiająca się jako kurator rzeczywiście jest osobą uprawnioną. Państwo ma zaś obowiązek ograniczyć ryzyko podszywania się pod funkcjonariuszy publicznych czy osoby wykonujące zadania publiczne. Pozytywnie należy także ocenić możliwość przyznawania dodatku specjalnego kuratorowi zawodowemu w przypadku okresowego zwiększenia obowiązków, zastępstw lub wykonywania dodatkowych czynności. Trzeba jednak powiedzieć, że samo stworzenie możliwości nie oznacza jeszcze realnego wsparcia. Skoro dodatek ma być przyznawany w ramach posiadanych środków, pojawia się pytanie, czy będzie to rzeczywisty instrument doceniania pracy czy tylko przepis, którego stosowanie będzie ograniczone brakiem pieniędzy. Dochodzimy do najważniejszej uwagi. Ten projekt porządkuje pewne sprawy, ale nie rozwiązuje zasadniczych problemów kurateli sądowej. Kuratorzy od lat mierzą się z przeciążeniem, z dużą liczbą spraw, z odpowiedzialnością w terenie, z ryzykiem kontaktu z osobami agresywnymi, z presją czasową i z niedostatecznym wsparciem organizacyjnym. Dlatego przy poparciu kierunku zmian technicznych trzeba jednocześnie powiedzieć, że państwo nie może ograniczyć się do legitymacji, procedur i rozporządzeń. Kuratorzy potrzebują realnego bezpieczeństwa, właściwego wynagrodzenia, jasnych standardów pracy i odpowiedniej liczby etatów. Projekt jest więc krokiem w dobrą stronę, ale krokiem niewystarczającym. Warto go poprzeć jako regulację porządkującą, ale trzeba oczekiwać od rządu kolejnych, bardziej systemowych działań na rzecz kuratorów sądowych i bezpieczeństwa obywateli, z którymi kuratorzy pracują każdego dnia. Dziękuję. (Oklaski)
Posiedzenie nr 56 w dniu 29-04-2026 (2. dzień obrad)Szanowna Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Chciałem zapytać, dlaczego utworzenie zespołu poselskiego lub parlamentarnego ma zależeć od zgody marszałka Sejmu, a nie wyłącznie od spełnienia jasnych wymogów formalnych. Czy pojęcia: godność Sejmu i powaga Sejmu nie są zbyt nieostre, aby mogły być podstawą odmowy utworzenia albo zniesienia zespołu? Czy większość sejmowa nie obawia się, że takie przepisy w przyszłości zostaną użyte przeciwko niej? Czy odwołanie do Prezydium Sejmu jest rzeczywiście niezależną kontrolą, skoro Prezydium także jest organem politycznym i większość rządząca ma tę większość? Stąd ta poprawka Konfederacji jest dobrą poprawką, aczkolwiek zwracam koledze uwagę, że mamy w tej chwili co najmniej dwa koła parlamentarne, które nie mają swojego przedstawicielstwa w Prezydium Sejmu. To jest już osiem osób. Dziękuję. « Przebieg posiedzenia
Posiedzenie nr 56 w dniu 29-04-2026 (2. dzień obrad)Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Ten projekt przedstawia się jako techniczne uporządkowanie zasad działania zespołów poselskich i parlamentarnych, ale w rzeczywistości to bardzo niebezpieczna zmiana, bo pod pozorem porządkowania procedur wprowadza się polityczną kontrolę nad jedną z najbardziej elastycznych form aktywności posłów. Zespoły poselskie i parlamentarne są potrzebne właśnie dlatego, że pozwalają reagować szybko, ponad podziałami, często w sprawach, które nie przebijają się przez oficjalny porządek prac Sejmu. To w zespołach spotykają się posłowie różnych klubów, eksperci, organizacje społeczne, rolnicy, przedsiębiorcy, pacjenci, samorządowcy i obywatele. To tam można nagłośnić problemy, o których większość sejmowa nie chce słyszeć. A co proponuje się w tym projekcie? Że zgodę na utworzenie zespołu będzie wyrażać marszałek Sejmu. To jest sedno sprawy. Nie chodzi tylko o formalności. Chodzi o to, że polityczny organ dostaje narzędzie do decydowania, czy posłowie mogą zorganizować się wokół określonego tematu. Jeszcze bardziej niepokojące są przesłanki odmowy. Nazwa, cel albo działalność zespołu nie mogą naruszać godności i powagi Sejmu. Brzmi pięknie, ale to są pojęcia nieostre, ocenne i bardzo łatwe do politycznego wykorzystania. Dzisiaj ktoś uzna, że niewygodną nazwą narusza się powagę Sejmu. Jutro ktoś uzna, że niewygodny temat narusza powagę Sejmu. Pojutrze okaże się, że samo zadawanie trudnych pytań jest niewygodne i niepoważne. To nie jest ochrona powagi Sejmu. Powaga Sejmu polega na wolności debaty, kontroli władzy i możliwości reprezentowania obywateli, także wtedy, gdy większości sejmowej jest to nie na rękę. Projekt daje marszałkowi także możliwość zniesienia zespołu. Wystarczy uznać, że jego działalność jest sprzeczna z nieostrymi kryteriami albo że zespół nie zebrał się przez 6 miesięcy. Przecież nie każdy zespół musi obradować co miesiąc. Są zespoły eksperckie, sezonowe, interwencyjne, zajmujące się konkretnymi problemami, które pojawiają się falami. Nie można traktować aktywności parlamentarnej jako mechanicznej tabelki obecności. Dlatego ten projekt budzi zasadniczy sprzeciw. Nie dlatego, że jawność składów czy regulaminów jest zła. Jawność jest dobra, porządek jest potrzebny. Ale porządek nie może oznaczać podporządkowania aktywności posłów bieżącej woli marszałka i większości sejmowej. Dzisiaj ogranicza się zespoły, jutro ograniczy się pytania, pojutrze inicjatywy poselskie, a na końcu zostanie Sejm sprawny organizacyjnie, ale coraz mniej wolny politycznie. Dlatego składam wniosek o odrzucenie tego projektu. Sejm ma być miejscem pluralizmu, nie miejscem regulowania aktywności posłów przez większość sejmową. Dziękuję.
Posiedzenie nr 56 w dniu 29-04-2026 (2. dzień obrad)Dziękuję ślicznie. Szanowna Pani Marszałek! W trakcie mojego przemówienia wielce szanowna pani poseł Pępek krzyczała tu, że nie ma żadnych nocnych obrad. Więc otworzyłem kilka posiedzeń: 46. posiedzenie skończyło się o godz. 22.34, 45. posiedzenie - o godz. 23.23, pani poseł, a 44. posiedzenie skończyło się o godz. 00.03 kolejnego dnia. A więc, pani poseł, no naprawdę, trzeba albo uczestniczyć w pracach Sejmu, albo nie opowiadać głupot. (Głos z sali: Kilka.) Dlatego pytam panią marszałek. Naprawdę mogą państwo racjonalnie zorganizować obrady Sejmu. Obrady Sejmu powinny się kończyć tak, żeby później można było się zająć swoją rodziną. Wtedy kobiety będą garnęły się do prac publicznych, do parlamentu. Druga ważna rzecz - żeby nie było pustej sali, bo do kogo my tak naprawdę mówimy? Większość posłów, którzy tu powinni dzisiaj siedzieć i nad tym debatować, jest na posiedzeniach komisji. (Dzwonek) No to bilokacja?
