wielkość czcionki -> 
wysoki kontrast -> 
Działalność poselska
Wystąpienia sejmowe
Posiedzenie nr 48 w dniu 17-12-2025 (1. dzień obrad)
Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Trudno oprzeć się wrażeniu, że głównym pomysłem rządzących nie jest dziś dobre prawo, tylko zmęczenie prezydenta. Składacie tę samą ustawę po raz drugi, bez żadnych zmian. Myślicie, że gdy ją złożycie po raz 10., 20. czy 100. w tym samym brzmieniu, to pan prezydent się zmęczy i w końcu ją podpisze? To nie jest dialog konstytucyjny, to jest legislacyjny absurd. Ustawa o kryptowalutach była zła i prezydent jasno wskazał, co w niej jest wadliwe. Gdyby naprawdę chodziło wam o sensowną regulację rynku kryptowalut, to poprawilibyście swoje złe rozwiązania i złożylibyście projekt. Zamiast tego mamy upór i ignorancję. Efekt? Zamiast stabilnych reguł jest wypychanie firm z Polski, tym razem giełd kryptowalut. Zamiast przyciągać innowacyjny kapitał, miejsca pracy i podatki, tworzycie prawo, które odstrasza. Potem będziecie się dziwić, że w budżecie jest jeszcze mniej pieniędzy.
To wpisuje się w szerszy obraz waszej władzy. Polskie pieniądze płyną za granicę. Kupujecie niemieckie składy pociągów piętrowych, używane tramwaje oraz wagony kolejowe. Kupujecie duńskie turbiny, zagraniczne systemy informatyczne i sztuczną inteligencję, zamiast dać zarobić polskim pracownikom, inżynierom i programistom.
Suwerenność gospodarcza to dla was tylko hasło wyborcze. W końcu wasze motto to: cóż szkodzi obiecać. Waszym sukcesem jest dziś europejskie pierwsze miejsce w tempie zadłużania Polaków. Do tego jedna z najwyższych cen energii w Europie. Jak tak dalej będziecie promować OZE, to będziemy na pierwszym miejscu. To są fakty, których nie przykryjecie żadną konferencją.
A skoro mowa o finansach publicznych - obiecywaliście likwidację funduszy pozabudżetowych. Tymczasem poza budżetem państwa ukryliście ponad 100 mld zł więcej, niż było w 2023 r. To jest kreatywna księgowość, której miało nie być.
Wysoka Izbo! Zła ustawa powtórzona 100 razy nie stanie się dobrą ustawą. Regulacja, która niszczy rynek, nie ochroni konsumentów. Jeżeli chcecie regulować kryptowaluty, napiszcie prawo od nowa. Uwzględnijcie uwagi prezydenta i realia rynku. I tu ukłon w stronę Polski 2050, która przed chwilą do tej niby dobrej ustawy złożyła masę poprawek. Panie ministrze, to jak to jest? Była dobra ustawa czy dopiero ma być dobrą ustawą?
Dzisiaj krzyczycie, że trzeba pilnie przyjąć swój gniot, bo Rosja. Jakby to było prawdą, to trzeba byłoby tu powiedzieć Polakom, że przez 2 lata sponsorowaliście Rosję i jej dywersantów.
(Poseł Krystyna Skowrońska: Ale pan głupoty plecie. Głupoty pan plecie.)
Nie. Proszę, pani poseł, proszę nie krzyczeć.
2 lata minęło i tyle. (Gwar na sali, dzwonek)
Pani marszałek (Dzwonek), bardzo dziękuję za uspokojenie szanownej pani koleżanki.
Proszę o rozwagę i przyjęcie propozycji pana prezydenta. Dziękuję. (Oklaski)
Posiedzenie nr 48 w dniu 17-12-2025 (1. dzień obrad)Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Chciałem zapytać pana ministra, jakie konkretne zabezpieczenie proceduralne przewidziano, aby senior sprzedający lokal miał pełną, rzetelną informację i był chroniony przed presją lub nieuczciwymi praktykami. Notabene nieuczciwą praktyką jest to, że kwota nie jest waloryzowana. To już jest pierwsza nieuczciwa praktyka. Jakie rozwiązania przewidziano dla domowników seniora, który faktycznie zamieszkuje lokal? Czy po jego śmierci domownicy będą musieli opuścić ten lokal? I dlaczego zmiany dotyczące bonifikat mają wejść w życie z odroczonym terminem i jakie skutki praktyczne rząd przewiduje w tym okresie przejściowym do 30 czerwca 2027 r.? Chciałem doprecyzować, które samorządy będą jeszcze masowo wyprzedawały te lokale. Może dałoby się jeszcze zakwaterować wiele osób, które za 10% wartości dostaną te lokale. I co państwo później będą prywatyzowali (Dzwonek), bo już za złotówkę sprywatyzowano PGR-y? Teraz widzę, że kolejne przedsiębiorstwa i mieszkania państwo będą prywatyzowali. Dziękuję. « Przebieg posiedzenia
Posiedzenie nr 48 w dniu 17-12-2025 (1. dzień obrad)Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Projekt, który teraz rozpatrujemy, dotyka jednego z najtrudniejszych obszarów polityki publicznej: mieszkalnictwa, a w szczególności sytuacji osób starszych oraz roli gmin w prowadzeniu odpowiedzialnej polityki mieszkaniowej. Niewątpliwą szansą tego projektu jest wprowadzenie nowego instrumentu skierowanego do seniorów. Mechanizm polegający na nabyciu lokalu przez gminę i jednoczesnym zapewnieniu seniorowi stabilnego najmu może być realną alternatywą dla osób, które posiadają mieszkanie, ale nie mają środków na bieżące utrzymanie, leczenie czy opiekę. To rozwiązanie, które łączy bezpieczeństwo mieszkaniowe z aktywną polityką gmin. Pozytywnie należy ocenić również odejście w tym szczególnym trybie od kryterium dochodowego. W przypadku osób starszych dochód formalny bardzo często nie oddaje rzeczywistej sytuacji życiowej. Projekt to dostrzega i daje gminom większą elastyczność w reagowaniu na realne potrzeby. Z punktu widzenia samorządów istotne jest także umożliwienie finansowania nabycia lokalu w długim okresie czasowym, co może ograniczyć jednorazowe obciążenie budżetu gmin, uporządkowanie zasad dotyczących bonifikat czy zbywania nieruchomości, większa przejrzystość i ograniczenie nadużyć. Jednocześnie, Wysoka Izbo, projekt skłania do postawienia poważnych pytań i rodzi zagrożenia, których nie można przemilczeć. Największe z nich dotyczy ryzyka naruszenia poczucia sprawiedliwości społecznej. Wyłączenie części zasad obowiązujących w przypadku najmu komunalnego może być odbierane jako uprzywilejowanie jednej grupy kosztem innych osób latami oczekujących na mieszkanie. To wymaga od gmin szczególnej ostrożności i jasnych kryteriów stosowania przepisów. Niepokój budzi również ochrona samych seniorów. Mechanizm: sprzedaż mieszkania gminie w zamian za najem musi być oparty na pełnej informacji, dobrowolności i realnych zabezpieczeniach przed presją czy nieuczciwymi praktykami. W ustawie brakuje wyraźnych standardów proceduralnych w tym zakresie. Kontrowersje może wywołać także fakt, że po śmierci seniora umowa najmu wygasa, a bliscy nie wstępują w stosunek najmu. Choć z punktu widzenia polityki mieszkaniowej gminy jest to zrozumiałe, to w praktyce może to prowadzić do trudnych napięć społecznych. Wysoka Izbo! Projekt otwiera nowe możliwości, ale jednocześnie przenosi na gminy duże ryzyko finansowe i społeczne. Dlatego jego powodzenie będzie zależeć nie tylko od samej ustawy, ale także od tego, czy zostanie ona uzupełniona o jasne gwarancje ochrony seniorów, przejrzyste zasady stosowania oraz realne wsparcie dla samorządów. To rozwiązanie, które może pomóc, ale tylko wtedy, gdy będzie stosowane odpowiedzialnie i z pełną świadomością jego konsekwencji. Dziękuję. (Oklaski)
Posiedzenie nr 48 w dniu 17-12-2025 (1. dzień obrad)Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Projekt, który teraz rozpatrujemy, dotyka jednego z najtrudniejszych obszarów polityki publicznej: mieszkalnictwa, a w szczególności sytuacji osób starszych oraz roli gmin w prowadzeniu odpowiedzialnej polityki mieszkaniowej. Niewątpliwą szansą tego projektu jest wprowadzenie nowego instrumentu skierowanego do seniorów. Mechanizm polegający na nabyciu lokalu przez gminę i jednoczesnym zapewnieniu seniorowi stabilnego najmu może być realną alternatywą dla osób, które posiadają mieszkanie, ale nie mają środków na bieżące utrzymanie, leczenie czy opiekę. To rozwiązanie, które łączy bezpieczeństwo mieszkaniowe z aktywną polityką gmin. Pozytywnie należy ocenić również odejście w tym szczególnym trybie od kryterium dochodowego. W przypadku osób starszych dochód formalny bardzo często nie oddaje rzeczywistej sytuacji życiowej. Projekt to dostrzega i daje gminom większą elastyczność w reagowaniu na realne potrzeby. Z punktu widzenia samorządów istotne jest także umożliwienie finansowania nabycia lokalu w długim okresie czasowym, co może ograniczyć jednorazowe obciążenie budżetu gmin, uporządkowanie zasad dotyczących bonifikat czy zbywania nieruchomości, większa przejrzystość i ograniczenie nadużyć. Jednocześnie, Wysoka Izbo, projekt skłania do postawienia poważnych pytań i rodzi zagrożenia, których nie można przemilczeć. Największe z nich dotyczy ryzyka naruszenia poczucia sprawiedliwości społecznej. Wyłączenie części zasad obowiązujących w przypadku najmu komunalnego może być odbierane jako uprzywilejowanie jednej grupy kosztem innych osób latami oczekujących na mieszkanie. To wymaga od gmin szczególnej ostrożności i jasnych kryteriów stosowania przepisów. Niepokój budzi również ochrona samych seniorów. Mechanizm: sprzedaż mieszkania gminie w zamian za najem musi być oparty na pełnej informacji, dobrowolności i realnych zabezpieczeniach przed presją czy nieuczciwymi praktykami. W ustawie brakuje wyraźnych standardów proceduralnych w tym zakresie. Kontrowersje może wywołać także fakt, że po śmierci seniora umowa najmu wygasa, a bliscy nie wstępują w stosunek najmu. Choć z punktu widzenia polityki mieszkaniowej gminy jest to zrozumiałe, to w praktyce może to prowadzić do trudnych napięć społecznych. Wysoka Izbo! Projekt otwiera nowe możliwości, ale jednocześnie przenosi na gminy duże ryzyko finansowe i społeczne. Dlatego jego powodzenie będzie zależeć nie tylko od samej ustawy, ale także od tego, czy zostanie ona uzupełniona o jasne gwarancje ochrony seniorów, przejrzyste zasady stosowania oraz realne wsparcie dla samorządów. To rozwiązanie, które może pomóc, ale tylko wtedy, gdy będzie stosowane odpowiedzialnie i z pełną świadomością jego konsekwencji. Dziękuję. (Oklaski)
Posiedzenie nr 48 w dniu 17-12-2025 (1. dzień obrad)Dziękuję, pani marszałek. Panie Ministrze! Jak rząd zamierza wesprzeć starostwa organizacyjnie i finansowo, aby nowe, uporządkowane przepisy nie obciążały za bardzo starostów? Jak będą zabezpieczone rzeczy o potencjalnie historycznej i archiwalnej wartości, zanim zostaną formalnie zaklasyfikowane jako zabytki lub materiały archiwalne? Czy rząd zamierza przeprowadzić kampanię informacyjną dla obywateli, tak aby te nowe, proste przepisy do nich dotarły? Dziękuję.
Posiedzenie nr 48 w dniu 17-12-2025 (1. dzień obrad)Pani Marszałek! Panie Ministrze! Wysoka Izbo! Rozpatrujemy dziś projekt, który dotyka sprawy z pozoru błahej, ale w praktyce bardzo ważnej dla obywateli i sprawności państwa - sposobu postępowania z rzeczami znalezionymi. To właśnie w takich obszarach widać, czy państwo działa jasno, rozsądnie i przewidywalnie. Projekt zasługuje na pozytywną ocenę, przede wszystkim dlatego, że porządkuje i upraszcza obowiązujące procedury, które dziś są rozproszone, niejednoznaczne i często prowadzą do wieloletniego zamrażania spraw w depozytach. Nowe rozwiązania wprowadzają klarowne terminy i logiczną sekwencję działań, co sprzyja pewności prawa zarówno po stronie znalazców, jak i administracji publicznej. Na szczególne uznanie zasługuje wzmocnienie ochrony bezpieczeństwa i danych osobowych, wyodrębnienie dokumentów zawierających dane oraz przedmiotów umożliwiających dostęp, takich jak klucze, karty czy piloty. Pokazuje, że ustawodawca dostrzega realne zagrożenia współczesności. Państwo bierze odpowiedzialność za to, aby takie rzeczy nie krążyły w obrocie, lecz były zabezpieczone lub w razie potrzeby - trwale eliminowane. Projekt wprowadza także racjonalne kryterium wartości powiązane z minimalnym wynagrodzeniem, co pozwala odróżnić drobne znaleziska od rzeczy wymagających pełnej procedury administracyjnej. To rozwiązanie elastycznie, sprawiedliwe i poważnie podchodzi do realiów gospodarczych, a jednocześnie chroni dobro o wartości historycznej, naukowej czy artystycznej. Pozytywnie należy ocenić również wzmocnienie roli starostów jako centralnych depozytariuszy. To porządkuje kompetencje i ujednolica praktykę w całym kraju. Zamiast przypadkowych rozwiązań lokalnych otrzymujemy spójny system, w którym obywatel wie, gdzie się zwrócić i czego się spodziewać. Warto też podkreślić zmianę w Kodeksie cywilnym, która domyka proces nabycia własności przez znalazcę po upływie określonego czasu. To rozwiązanie zdroworozsądkowe, eliminujące wieloletnią niepewność prawną i poczucie, że państwo nie potrafi zakończyć nawet prostych spraw. Wysoka Izbo! Ten projekt nie jest rewolucją i bardzo dobrze. Jest przykładem dobrego technicznego prawa, które poprawia funkcjonowanie państwa tam, gdzie obywatele stykają się z nim na co dzień. Zwiększa bezpieczeństwo, porządkuje procedury i wzmacnia zaufanie do instytucji publicznych. Dlatego warto ten projekt poprzeć jako krok w stronę bardziej sprawiedliwego, odpowiedzialnego i nowoczesnego państwa. Dziękuję. (Oklaski)
Posiedzenie nr 48 w dniu 17-12-2025 (1. dzień obrad)Pani Marszałek! Panie Ministrze! Chciałem zapytać, jakie mechanizmy wyrównawcze przewidziano dla gmin, które w trakcie roku budżetowego zostaną obciążone nowymi lub zwiększonymi wypłatami dotacji? Dlaczego projekt nie zawiera gwarancji adekwatności finansowania, skoro jednocześnie rozszerza katalog sytuacji, w których jednostki samorządu terytorialnego muszą wypłacać środki? Jakie będą konsekwencje dla samorządów, które z powodu ograniczeń budżetowych nie będą w stanie terminowo realizować nowych obowiązków dotacyjnych? Dziękuję.
Posiedzenie nr 48 w dniu 17-12-2025 (1. dzień obrad)Pani Marszałek! Wysoka Izbo! Projekt, który dzisiaj rozpatrujemy, dotyczy finansowania zadań oświatowych, a więc jednego z najbardziej wrażliwych obszarów funkcjonowania państwa, oraz stabilności finansowej samorządów, które te zadania realizują. Nie można odmówić temu projektowi racjonalnych intencji. Porządkuje on część przepisów dotyczących dotowania nowo powstających przedszkoli, szkół i placówek, eliminując sytuacje, w których jednostki realnie wykonujące zadania oświatowe przez długi czas pozostawały bez finansowania. Wprowadza też rozwiązania przejściowe, które zapewniają ciągłość dotacji dla słuchaczy szkół dla dorosłych oraz kwalifikacyjnych kursów zawodowych rozpoczętych przed 1 stycznia 2025 r. To ważne, bo edukacja dorosłych pełni dziś kluczową rolę na rynku pracy. Pozytywnie należy również ocenić uporządkowanie zasad finansowania branżowych centrów umiejętności, w tym ich włączenie w system finansowania oświaty w 2026 r. To krok w stronę większej spójności kształcenia zawodowego i lepszego wykorzystania środków publicznych. Jednak, Wysoka Izbo, obok tych szans pojawiają się również istotne zagrożenia, których nie wolno bagatelizować. Najpoważniejsze z nich dotyczy finansów jednostek samorządu terytorialnego. Projekt rozszerza lub przyspiesza obowiązki dotacyjne, ale nie daje jednoznacznej gwarancji, że środki przekazywane samorządom będą w pełni odpowiadały rzeczywistym kosztom realizacji tych zadań. W praktyce może to oznaczać dalsze przerzucanie ciężaru finansowania oświaty na budżety lokalne, które już dzisiaj są skrajnie napięte. Niepokój budzi także jednorazowe przekazanie zaległych dotacji. Choć z punktu widzenia beneficjentów jest to rozwiązanie bardzo korzystne, to odbywa się ono bez realnego mechanizmu oceny jakości i efektów kształcenia w okresie, którego te środki dotyczą. Państwo finansuje przeszłość, nie zawsze mając narzędzia do rzetelnej weryfikacji. Projekt ma również charakter wycinkowy, rozwiązuje konkretne problemy techniczne, ale nie dotyka systemowego źródła kryzysu w oświacie, jakim jest chroniczne niedoszacowanie kosztów edukacji, zwłaszcza kształcenia zawodowego i kształcenia dorosłych. Bez takiej reformy podobne nowelizacje będą wracać co roku. Wysoka Izbo! Edukacja wymaga stabilności, przewidywalności i jasnego podziału odpowiedzialności pomiędzy państwo a samorządy. Ten projekt w kilku punktach idzie w dobrym kierunku, ale pozostawia zbyt wiele ryzyk po stronie lokalnych wspólnot. Dlatego wymaga on dalszej pracy i uporządkowania, tak aby finansowanie nie odbywało się kosztem samorządów i jakości edukacji. Dziękuję. (Oklaski)
